خنده دگر بر لب ما حرام است واویلا واویلا

خنده دگر بر لب ما حرام است، واویلا واویلا
کار حسین ابن علی تمام است، واویلا واویلا

رفتی و با رفتنت چه بر سرِ من رفت
هر چه توان داشتم، ز پیکر من رفت

نیست کمردرد من بخاطر اکبر
دردِ من این است که برادر من رفت

بس که بلند است هِلهِله به گمانم
کوفه خبردار شده لشکر من رفت

پشتِ حسین ابن علی تا شده، واویلا واویلا
پای عَدو به خیمه‌ها وا شده، واویلا واویلا 

افتاده رُو زمین دستِ علَمدار، واویلا واویلا
سکینه جان گوشواره‌ها رو درآر، واویلا واویلا

رفتی با رفتنت دستِ حرامی
تا بغل گوش‌های دختر من رفت

خواهر من یک به یک به اهل حرم گفت
وای اباالفضل رفت، مَعجر من رفت