خدا می‌خواست چشم او فقط عین‌الیقین باشد

خدا می‌خواست چشم او فقط عین‌الیقین باشد 
خدا می‌خواست دست او فقط حبل‌المتین باشد

خدامی‌خواست تیغ او میان کفر و دین باشد
خدامی‌خواست نام او به نام خود قرین باشد

خدا خود را که مومن خواند منظورش همین باشد
که می‌خواهد علی تنها امیرالمومنین باشد 

خدا تصویری از خود را زمانی که به قاب انداخت
خدا را شکر مارا هم به پای بوتراب انداخت 

صبا خاک وجود ما به ان عالیجناب انداخت
رطب های نجف وقتی دهان هارا به آب انداخت

ضریح غرق انگورش مرا شط شراب انداخت
صراحی میکشم وقتی شرابش این چنین باشد
دلم مست است تا ساقی امیرالمومنین باشد 

خدا وقتی بهشتی روی دامان نجف دارد
بهشت از دور رویای بیابان نجف دارد

چه غم دارد کسی که خرده‌ای نان نجف دارد 
که زهرا هم دو چشمم را به ایوان نجف دارد

 چه کم دارد خدا وقتی که سلطان نجف دارد

 خدا را می‌توان دیدن اگر آئینه این باشد
خدارا شکر مولایم امیرالمومنین باشد 

به حیرت کعبه میبیند شکوه آسمانی را 
ظهور نقطه ی بسم لله سبع المثانی را

نبی می‌بوسدش از لب همین جام دهانی را
به میدان می‌رود بیند زمین خانه تکانی را

به تیغ آبدار و به هر سو سر پرانی را

همیشه مرکبش دل دل برای فتح زین باشد
رمیدن های دشمن از امیرالمومنین باشد 

اگر توفیق باشد سر به پای قنبر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم 
که دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم

که از خاک نجف خود را به حوض کوثر اندازیم

به نامش بشکند هر سنگ اگر دیوار چین باشد
ولی رهبرم وقتی امیرالمومنین باشد 

منم از غم پریشانم علی گویم علی گویم
و گر از شوق گریانم علی گویم علی گویم

نه تنها ما علی گوییم داور هم علی گوید
به هر جایی که درماند پیمبر هم علی گوید

دل هر عاشق شیدا علی گوید علی گوید
زمین و آسمان و عالم بالا علی گوید علی گوید

بنفشه یاسمن لاله اقاقی یاس نیلوفر
اگر گل میشود زیبا علی گوید علی گوید

به وقت کار خانه در میان خانه ای کوچک
تپش های دل زهرا علی گوید علی گوید

یل ان البنین عباس در هر لحظه ی حساس 
میان عرصه ی هیجا علی گوید علی گوید 

اگر طفلی ز پا افتد چو میخواهد که بر خیزد
پی تعلیم او بابا علی گوید علی گوید