خاک نشینان عشق

خاک نشینان عشق، بی مدد جبرئیل
هر نفسی می‌کنند، سیر سماوات را

گر به عزا خانه‌اش، می‌روی آهسته رو
بال ملائک بُود، فرش عزای حسین

هر که غمت را خرید، عِشرت عالم فروخت
با خبران غمت، بی خبر از عالم اند

تا تو شدی کشته‌و ما، بی سر و سامان شدیم
یکسره سر گشتۀ، کوه و بیابان شدیم

خیمه و خرگاه ما، رفت به باد فنا
به لجۀ غم اسیر، دچار طوفان شدیم

پردگیان تو را، حجاب عزت دهیم
تا که تماشاگهِ پرده نشینان شدیم

***