خانه پیرزن ته کوچه ...

خانه ی پیرزن ته کوچه ...
پشت یک تیر برق چوبی بود ...
پشت فریاد بچه های محل ...
واقعا روز های خوبی بود ...
پیرزن هر دوشنبه بعد از ظهر ...
منتظر بود در زدن ها را ..
دم در می نشست و با لبخند ...
جفت می کرد آمدن ها را ...
روضه خوان محله می آمد ...
میرزا با دوچرخه آهسته ...
مثل هر هفته باز خیلی دیر ...
مثل هر هفته سینه اش خسته ...
ای شه تشنه لب سلام علیک ...
ای شه تشنه لب ، چه آوازی ...
زیر و بم های گوشه ی دشتی ...
شعر های وصال شیرازی ...
می نشستیم گوشه ی مجلس ...
با همان شور و اشتیاقی که ...
چه قدر خوب یاد من مانده ...
در و دیوار آن اتاقی که ...
یک طرف جمله ی خوش آمده اید ...
به عزای حسین بر دیوار ...
آن طرف عکس کعبه می گردد ...
 دور تا دور اتاق انگار ...
گوشه گوشه چه محشری برپاست ...
توی این خانه ی ۴۰ متری ...
گوش کن دم گرفته با گریه  ...
به سر و سینه می زند کتری ...
عطر پر رنگ چایی روضه ...
زیر و رو کرده خانه ی او را ...
چه قدر ناگهان هوس کردم ...
طعم آن چای قند پهلو را ...
یاد چایی های تلخ عراقی به خیر ...
تا که یک روز در حوالی مهر ...
روی آن برگ های رنگارنگ ...
با تمام وجود راهی کرد ...
پسری را که برنگشت از جنگ ...
پیرزن محلمون مادر شهیده ...
پیرزن محلمون داغ دیده ...
هی دوشنبه دوشنبه رد شد و باز ...
پست چی نامه از عزیز نداشت ...
کاشکی آن دوشنبه ی آخر ...
روضه ی میرزا گریز نداشت ...
پیرزن قطره قطره باران شد ...
کمی از خاک کربلا در مشت ...
السلام و علیک گفت و ...
 سپس روضه ی قتلگاه او را کشت ...
تا همیشه نمی برم از یاد ...
روضه ی آن سپید گیسو را ...
کربلا رفتم چند مرتبه اما ...
سالیانی است آرزو دارم ...
کربلایی نرفته ی او را ...
اولموشام مدتدی قبروندن حسین دور آغلارام ...
اؤلمسم گلـم اورکـده وار بو منظور آغلارام ...
من گنهکاری آقا درک ایتممیش پیک اجل ...
گوشۀ چشمیله بیـر لطف ایله ای صبح ازل ...
یا منی اِیسته گلیم یا جان‌ویرن وقتیمده گل ...
گورسون عزرائیل الیمده واردی منشور آغلارام ...