حضرت عاطفه این سنگ اگر بگذارد

حضرتِ عاطفه، این سنگ اگر بگذارد 
دلِ آیینه‌ای‌ام قصدِ تقرب دارد 

آسمانم همه ابری‌ست، تماشایش كن 
نَه نگو، چون به تَلَنگُر زدنی می‌بارد 

حرفم این است كه لطمه به غرورم نزنی 
دستِ رد بر جگرِ تُنگِ بلورم نزنی 

هر دو بر گوشه‌یِ دامانِ شما، مُلتَمِس‌اند 
بر دَرِ خانه‌یِ احسانِ شما، مُلتَمِس‌اند 

در دلِ كوچكشان، عشقِ شما می‌جوشد 
تا كه گردند به قربانِ شما، مُلتَمِس‌اند 

هر دوتا شیرِ مرا با غمِ تو نوشیدند 
از شبِ پیش برایِ تو كفن پوشیدند