حسین جان
ای در دلم محبّت تو هست و نیستم
هستی تویی، بدونِ تو من هیچ نیستم
اشک از تو، آهِ نام تو، آن را تمام عمر
هر صبح و شام زمزمه کردم گریستم
آخر مگر تو هستیِ من نیستی حسین؟
...
منی که سایهام را مردم کوچه نمیدیدند
منی که شش برادر داشتم حالا نظر خوردم
ابوذر بیوکافی