حسین آقاجان

سرمایه‌ی محبت زهراست، دین من
من دین خویش را به دو دنیا نمی‌دهم

گر مهر و ماه را به دستم نهد قضا
یک ذره از محبت زهرا نمی‌دهم

بر سایه‌ی رضایم و همسایه‌ی رضا
این سایه را به سایه‌ی طوبی نمی‌دهم

بر سینه‌ات جمال علی، نقش بسته است
این سینه را به سینه‌ی سَینا نمی‌دهم

با یک نفس، تمام جهنم شود بهشت
گویند اگر جهنمیان یک صدا، حسین

بی سر و سامان تو ام یا حسین
دست به دامان تو ام یا حسین

حسین آقا جان...