حسين حسين كه ميگم بوي حرم مي پيچه
حسین طاهریپسندیدن11
بازدید2.5K
حسين حسين كه ميگم، بوي حرم ميپيچه خدا ميدونه نوكر، بدونِ ارباب هيچه به كربلا و، شيش گوشه قسم با تو به هر چي كه ميخام ميرسم تو زياد مثلِ من داري، ولي من مثلِ تو هرگز ميگيرم يادِ تو فالو، تو جوابم ميگه حافظ رِندان تشنه لب را، آبي نميدهد كَس گويي ولي شناسان، رفتند از اين ولايت در زُلفِ چون كَمندش، اي دل مپَيچ كان جا سرها بريده بيني، بي جرم و بي جنايت حسين ****** اجازه دادي حرفه، دلم صميمي تَرشه رفاقتِ ما باهم، بازم قديمي ترشه از پايِ سُفرت ميرم، با دست پُر آغوشِت رو وا كن واسم، مثل حُر به فداي حسينِ ابن، عليِ ابن ابيطالب سَر سجاده هم هر شب، يك بيتي از صائب چند روزي بود اگر مُهر سليمان معتبر تا قيامت سَجدِگاه خلق، مُهر كربلاست حسين ******** براي من ميدوني، تو با همه فرق داري خدا وكيلي خيلي، به گَردنم حَق داري چه حِسّ خوبي دارم، به پرچمِت لحظه به لحظه بيشتر، دوست دارَمت خيلي از شا عرا گفتم، به هواي تو بي بالي همه حرف دِلم جمعِ، تو همين شعر انساني از عناوينِ جهان، مرثيه خوان ما را بس از دو بازار يكي، بابِ دُكان ما را بس زخمه ما را همه در، گوشهي شش گوشه بزن كه در اين شور و نوا، جامه دَران ما را بس اي قرارِ دل زينب، دلم بي قرار تو ميكُنم عشق با اين، غزل سازگار تو در دَم مرگ اگر، پا به سرم بُگذاري عُمر جاويد به شيريني آن، يكدَم نيست بگذار آدميان، طعنه زنن دَم، گويم: هر كه خود را سگ كوي، تو نخواند آدم نيست حسين **********