ثمرِ دلم که وجود تو، شده پاره چون جگرم علی

ثمرِ دلم که وجود تو، شده پاره چون جگرم علی
منم آسمانِ ولایت و، تو ستارۀ سحرم علی

بنگر زِ داغ تو ای پسر، که چه آمده به سرم علی
تو بگو چگونه نگه‌ کنم، که تو جان دهی به برم علی

پسرم علی، پسرم علی، پسرم علی، پسرم علی
***

نه مراست طاقتِ داغ تو، که تو در جمال، پیمبری
پدرت قتیل غم تو و، تو شهید نیزه و خنجری

به کدام زخم تو بنگرم، که قتیل این‌ همه لشگری
تو زِ زین فتادی و آسمان، شده تیره در نظرم، علی

پسرم علی، پسرم علی، پسرم علی، پسرم علی
***

مه آرمیده به خون من، بدن لطیف تو یکسره
زِ هجوم نیزه و تیرها ، شده حلقه‌حلقه‌تر از زره

همه زخم‌های تن تو را، زده نوک نیزه، به هم گره
به شهادت همه تیغ‌ها، شده سینه‌ات، سپرم علی

پسرم علی، پسرم علی، پسرم علی، پسرم علی
***

به صدای گریۀ عمه‌ات، به سرشک دیدۀ خواهرت
به رباب و اشک خجالتش، به گلوی خشک برادرت

که دریده فرق تو را زِ هم، که نشانده نیزه به حنجرت
به‌کدام زخم تو خون‌ِ دل، چکد از دو چشمِ ‌ترم علی

پسرم علی، پسرم علی، پسرم علی، پسرم علی
***

به کدام عضو تو بنگرم ،که جدا شدند جدا جدا
تن پاره‌پاره نشان دهد، که هزار بار شدی فدا

زِ هزار زخم تو می‌رسد، به فلک صدای خدا خدا
به چه طاقتی بدن تو را، سوی خیمه‌ها ببرم علی

پسرم علی، پسرم علی، پسرم علی، پسرم علی
شاعر: استاد حاج غلامرضا سازگار