تیغ از كمین دو دستِ تنم را گرفت و بُرد

تیغ از كمین دو دستِ تنم را گرفت و بُرد 
تا گاهواره پَر زدنم را گرفت و بُرد 

از پشت نخل های شریعه تبر به دست 
گل برگ های یاسمنم را گرفت و بُرد 

یك دشت نیزه حُرمتِ سی سال منصبِ 
ساقیِ تشنه ها شدنم را گرفت و بُرد 

یك لشكرِ حسود و هزاران هزار تیر 
امیدِ آب داشتنم را گرفت و بُرد 

تیری تمامِ آرزویم ریخت رویِ خاك 
مشكی كه بود در دهنم را گرفت و بُرد 

رویی كه با سكینه شوم رو به رو نبود 
چَشمانِ رو به رو شدنم را گرفت و بُرد 

ضربِ عمود آهنم انداخت بر زمین 
در خاك و خون توانِ تنم را گرفت و بُرد 

سویِ خودش كشید مرا هر كسی رسید 
با نیزه عضوی از بدنم را گرفت و بُرد 

با چكمه تیرهای تنم را شكست و ریخت 
آن بی حیا كه پیرهنم را گرفت و بُرد 

دستی كریم بر سرِ زانو سرم گذاشت 
با بوسه بوسه اش مَحَنم را گرفت و بُرد 

تا خیمه رویِ شانه ی قد كمانیش 
داغِ ز شرم سوختنم را گرفت و بُرد 

دیدم ز نیزه وقتِ اسیری به كوچه ها 
زنجیر دستِ سینه زنم را گرفت و بُرد