تویی آن‌که غیر وجود خود به شهود و غیب ندیده‌ای

تویی آن‌که غیر وجود خود به شهود و غیب ندیده‌ای
همه دیده‌ای نه چنین بُوَد، شَهِ من، چه دیده‌ی دیده‌ای

فقرات نفْس شکسته‌ای، سُبَحات وهم دریده‌ای
زِ حدود فصل گذشته‌ای، به صعود وصل رسیده‌ای

زِ فنای ذات به ذات حق، بُوَد اتّصالِ تو یا علی

علی یا علی...

نه مراست قدرت آن‌که دَم زنم از جلالِ تو یا علی
نه مرا زبان که بیان کنم، صفتِ کمال تو یا علی

مددی کن ای شَه لوکَشَف، غم و ابتهال تو یا علی
برسد به گوش من از نجف، قُتِلَ الحسینُ بکربلا