تو که هستی که به عالم شده ای جانانه

تو که هستی که به عالم شده‌ای جانانه 
عالمی را کنی از عشق رُخَت دیوانه 
دل ما جانب کوی تو و نامت به زبان 
هرکجا نام تو آمد، شود غم خانه 
ما سراپا همه هیچیم، گریبان صد چاک 
شمع عشاق تو می‌باشی و ما پروانه 
آدمی، نوح و خلیلی، نه کلیمی و مسیحی 
من حسینم که خدا خوانده مرا دردانه 
تو همانی که لب تشنه، لب شط فرات 
سر بدادی به ره دوست به آن بیگانه 
بدنت مانده به صحرا و سرت کنج تنور 
ای که گیسوی تو را فاطمه می‌زد شانه