تو که دلربایی تو چه با صفایی

تو که دلربايي تو چه با صفايي
تو خداي عشق و شه کربلايي

تو حسين زهرا تو امير عشقي
تو عزيز زينب قبله‌ی دمشقي

به خدا به جز تو ندهم دلم را
که به عشق نابت زده حق گِلم را

گفته‌ام به عشقم یا حسین پیامی
من ز دستت آقا در ازل زدم نی

خنده‌کنان می‌رود روز جزا در بهشت
هر که به دنیا زند سینه برای حسین

کرده مجنون مرا
چشم و ابروی تو
شده قلبم اسیر
سر گیسوی تو

حرم عشق تو قبله‌‌ی راز ما
نغمه‌ی یا حسین سوز و آواز ما

عقل ما گرفتی تو به یک اشاره
پی روضه‌هایت گشته‌ایم آواره

سخن از چه گویم که تو بهترینی
برده‌ای دلم را بس که دلنشینی

خنده‌کنان می‌رود روز جزا در بهشت
هر که به دنیا زند سینه برای حسین

در هوای عشقت دل ما پریده
جز تو مولا حسین از همه بریده

به سر کوی تو کرده‌ایم آشیان
خاک پای تو را ندهیم بر جهان

به فغان و شوری همه چون عندلیب
چون که حس کرده‌ایم در ازل بوی سیب

گر که ما عاشق و مست و سینه‌زنیم
ز دو دست عباس ما سبو می‌زنیم

ساقی کربلا برده دل از همه
کعبه‌ی ما بُود گوشه‌ی علقمه

یل ام البنین رب الارباب ماست
ماه هاشمیون مهر و مهتاب ماست

شده‌ی سینه‌ی ما غرق شور و احساس
همگی دخیلیم به ضریح عباس