تو كه از روز ولادت دل بابا بردی

تو كه از روز ولادت دل بابا بردی 
دل اهل حرم و حضرت مولا بردی 

تا علی گفت بگوش تو اذان، شیر شدی 
دم تكبیر شدی و دم شمشیر شدی 

تا نظر كرد به رخسار تو گفتا حیدر 
چون علی اكبر ما دهر نزاید دیگر 

روزمیلاد تو بابا، چه خوش احوالی بود 
حیف جای نبی و مادر من خالی بود 

جای لالایی خواب تو عزیز دل من 
صد و ده مرتبه یافاطمه می گفت حسن 

عمه را بوی خوش فاطمه از بوی تو بود 
پنجه ی ام بنین شانه ی گیسوی تو بود 

تا دم پخته شدن، خشت فلك خام تو بود 
هر زمان تشنه شدی دست عمو جام تو بود 

تا در آغوش بزرگان حرم مرد شدی 
كیسه بردوش، علی اصغر شب گرد شدی 

به جلال و به جمال، احمد و زهرا بودی 
گل لیلا، همه مجنون و تو لیلا بودی 

تو گلاب همه گلهای پیمبر بودی 
الحق از روز ازل هم علی اكبر بودی 

آسمانی است اگر بر سرجناتو نَهَر 
من وعباس مه و مهر وتویی نجم سحر 

جای من، كار حرم یك سره دردست تو بود 
میمنه دست عمو، میسره دردست تو بود 

تا تو را تشنه به آغوش شهادت دادم 
یاد انگور طلب كردن تو افتادم 

تو كه دیدی، پدر آن روز دمی دست گشود 
بین فردوس و من، فاصله یك دست نبود 

شد ستونهای حریم نبوی، خاك جنان 
دست بردم به دل شاخه ای از تاك جنان 

خوشه ای چیدم و دادم به تو ای شور بهشت 
شهد شد از نمك لعل تو انگور بهشت 

حال امروز كه عطشان ز حرم می رفتی 
بار آخر كه خرامان ز برم می رفتی 

از پس اشك، پدر محو تماشای تو شد 
و حیا مانع بوسیدن لبهای توشد 

خیمه ها مكه و من كعبه و چشمم زمزم 
باصدای عرفاتیت حرم ریخت به هم 

من به دنبال صدای تو رسیدم به برت 
چشم بگشا وببین حال خراب پدرت 

رخ زیبات پر از خاك و لبانت پرخون 
بدن پاك تو صد چاك و دهانت پرخون 

تا سراسیمه كنار تورسیدم پسرم 
لخته ی خون، زدهان تو كشیدم پسرم 

تو كه با پهلوی زخمیت چومادر شده ای 
با شكاف سر خود حیدر دیگر شده ای 

ای اذان گوی حرم، وقت نماز است بمان 
به من و بی كسی عمه ی خود روضه بخوان 

رفتی وآتش غم بر دل افلاك زدی 
ولدی یا ولدی یا ولدییا ولدی 

عمه در راه، بیا تا نرسیده به برم 
مددی كن كه تنت را ببرم تا به حرم