تو تشنه فرات نه، فرات تشنه تو بود

تو تشنه‌ی فرات نه، فرات تشنه‌ی توست
لبِ کویر و خشکِ تو به آب، آب می‌دهد

چقدر در خیال خود دروغ روضه خوانده‌ام
هِلال می‌رسد به تو دو قطره آب می‌دهد