تو بودی خیمه‌ها آرام بود

تا تو بودی خیمه ها آرام بود
دشمنت در کربلا ناکام بود

با وجود تو پناهی داشتم
تا تو بودی من سپاهی داشتم 

تا تو بودی دست زینب باز بود
بودنت بهر حرم اعجاز بود 

تا تو بودی صورتی نیلی نبود
دست‌ها آماده‌ی سیلی نبود 
* * * *
سایه‌ی تو از سر این کاروان رفت 
از ترس، رنگ از صورت نیلوفران رفت
 
این‌که به من خواهر نگفتی، بر دلم ماند  
حسرت به دل از پیش تو این قدکمان رفت 

دست تو که افتاد، دستِ کوفه سمتِ 
پوشیه‌ی حوریه‌ی این کاروان رفت