تنها ترین شکسته دل این غروب شهر

(تنهاترین شکسته دل این غروب شهر
آواره و پیاده و بی‌کس‌ترین منم)۲

از بس غریب مانده‌ام این‌جا، که عاقبت
دادم دو طفل کوچک خود را، به دشمنم

آن بیعتی که مرد و زن کوفه بسته‌اند
حتی به هفته‌ای نرسیده، شکسته شد

دیروز از وفا همگی، دست داده‌اند
امروز مُسلمت ز جفا، دست بسته شد

کوچه به کوچه می‌روم و می‌زنم به سر
کوچه به کوچه می‌روم و گریه می‌کنم

از شرم نام خواهرت، ای خاک بر سرم
چون شمع آب می‌شوم و گریه می‌کنم

خانه به خانه گشته‌ام و باز دیده‌ام
هر سینه‌ای ز حیله و نیرنگ، پر شده

پیداست از بلندی دارالاماره هم
هر بام جای گل فقط از سنگ پر شده

در کارگاه تیر سه شعبه به هم رسید
لبخندهای حرمله، با ناله‌های شام

تیری گرفته بود به دستش، که تا هنوز
می‌لرزد از بزرگی آن، دست و پای من

این‌جا هزار حرمله در انتظار توست
برای آمدنت، کم شتاب کن

رحمی به روز من نه، به روی رقیه کن
فکری به حال من نه، به حال رباب کن

رحمی نمی‌کنند عزیزم، به هیچ‌کس
حتی به تشنه‌ای که فقط، شیرخواره است

تو می‌رسی وعده‌ی سوغات مردمش
بهر جهاز دخترشان، گوشواره است

این‌جا میا که آخر سر، چشم می‌زنند
این چشم‌ها به قامت آب‌آورت، حسین

این دست‌ها که دیده‌ام از کینه می‌بُرند
انگشت را به خاطر انگشترش، حسین

برگرد جان من، که نبینی ز بام‌ها
آتش کشیده‌اند، سر و دست و شانه‌ام

تا از فراز نیزه نبینی که می‌زنند
بر پیکر سه ساله‌ی تو، تازیانه را