تــو صدات دعوت
حاج محمود کریمیپسندیدن6
بازدید1.5K
تــو صدات دعوت و شـرمنده از این تاخیرم تـو هیاهوی زمونه بـا خودم درگیرم نفسم خِس خِس برگ هاس كه زیرِ پا مونده هوای دنیا چه سنگینه دارم میمیرم دارم میمیرم باید اول دل و پیش قدم كنم باید این فاصله هارو كم كنم تا تو یكبار منو قابل بدونی بتونم پرچمت رو علم كنم میره هركس كه دلش رفتنیه تــو دلـش رازای نا گفتنیه شب جمعه حرمـش دیدنیه یه شكسته پرم و تو هوس ِ پروازم بیصدا موندم و شد بغض ِ گلو آوازم حالا كه از حرمت دورم و نزدیك ِ غمم یه حرم تو دلم از جنس ِغمت میسازم ... میسازم اومدم تاكه برات گریه كنم زیر خاكم به هوات گریه كنم بغض این ده شبه همراهمه تا واسه خشكیه لبات گریه كنم دل ِ من وقف ِ هوای حرمت همیشه سائل ِ لطف و كرمت شب و روز گریه كنم برات كمه ... بازم كمه واسه خشكی لبات عمریِ كه می بارم می بارم تا كمی از بار غمت بردارم میشه بارونی هوای چشمای دور از تو دلمو تا كه به دست غم تو می سپارم باید اونقدر بشینم به پای تو تا بتونم كه بشم فدای تو همه ی درد و غمت برای من آقاجون اشك چشام برای تو توی روضت نوكرت پر میگیره رخصت از حضرت مادر میگره دوباره گریه رو از سر می گیره