تشنه‌تر از آنم که صد کوثر به فریادم رسد

تشنه‌تر ز آنم که صد کوثر به فریادم رسد
شاید آن آب دَمِ خنجر به فریادم رسد

چون سُمومِ وادیِ هجران سراپا آتشم
چشمِ آن دارم که چشم‌ِ تَر به فریادم رسد

مادرم زهراست من طفلِ به چاه افتاده‌ام
می‌زنم فریاد تا مادر به فریادم رسد

زهد و تقوا را تو ای زاهد شفیعِ خویش ساز
من کسی دارم که در محشر به فریادم رسد
*****
از من گر ای حبیب بپرسی که کیستم
گویم که غیر سائل این خانه نیستم

مِهرت خدا نکرده گر از من جدا شود
چیزی ز من نمانده ندانم که کیستم

می‌خواهمت ز جان و جهان بهتر ای حسین
من گرچه آن کسی که بخواهی تو نیستم

دوری ز آستان تو مرگیست زودرَس
عمریست چون به آب و هوای تو زیستم

ای مهر تو نتیجه‌ی عمری غلامی‌ام
در عشق تو خلاصه شود هست و نیستم

ای روزگار من همه وقف غمت حسین
کم‌تر شبی بُود که به یاد تو نیستم 

خارم که داده لطف شما عطر گل به من
صفرم ولی عطای تو کرد بیستم

بنشسته‌ام به کوی تو با دست مرحمت
دستم بگیر تا بتوانم بایستم

در مرگ و زندگی به تو بستم امید خویش
حمد خدا که از تو بُود هست و نیستم

دارم امید تا که به راه محبتت 
قلبم اگر بایستد از ره نایستم

خواهم چراغِ قبر و قیامت شود مرا
عمری که در مصیبت زهرا گریستم

باشد به دستِ دوست مؤید نگاه من 
امروز را که هستم و فردا که نیستم

این ‌شعر شهریار بَود نور چشم من
تا چشم داشتم به حسین بسته‌ام
****
اومد خبری، اومد خبری
یه شهر یه زن رو می‌زدن سی‌صد نفری

دلِ یه دل‌شکسته رو نمی‌شکنن که
زنو جلوی شوهرش نمی‌زنن که 

دلِ یه دل‌شکسته رو نمی‌شکنن که
یه مادرو گیش، پیز نمی‌زنن که

*****
صبح روز سه شنبه من
پا شدم با دو چشم خیس
دیدم انگار توی این شهر
هیشکی عین خیالش نیس

انگار نه انگار دیروز همین‌جا یکی خورد به دیوار
انگار نه انگار دیروز یه زن رو زدن بین انظار
انگار نه انگار دیروز یه بچه شهید شد با مسمار
*****
چند جا زدنت 
آتیش به دستای محل با پا زدنت
زنا جلو نیومدن مردا زدنت

زدن زدن زدن تو رو
آره پهلوت شکست
به اون لگد لعنت
*****
بیا برگرد خیمه ای کَس و کارم
منو تنها نگذار ای علمدارم
سپهدارم وفادارم 

آب به خیمه نرسید
فدای سرت، فدای سرت، فدای سرت
حسین قامتش خمید
فدای سرت، فدای سرت، فدای سرت

دامن کشان رفتی
دلم زیر و رو شد، دلم زیر و روشد
چشم حرامی با حرم رو به رو شد