تا که میگیره دلِ خستهم میرم مشهد
سیدرضا نریمانیپسندیدن37
بازدید7.9K
تا که میگیره دلِ خستهم میرم مشهد تا یه پولی میرسه دستم میرم مشهد دیگه خونم، شده مشهد، آب و نونم شده مشهد به امیدِ حرم زندهام، دل و جونم شده مشهد عَبدِ جانانم گدای خِیلِ سلطانم دوسِت دارم، دوسِت دارم... هرچی که دارم تو این دنیا شما دادی حتّی نونِ سفرهمم آقا، شما دادی به هر دردم، دوا دادی، مریضم رو شفا دادی دیدی اشکم، سرازیره براتِ کربلا دادی از تو ممنونم، به چشمای تو مدیونم دوسِت دارم، دوسِت دارم پایِ بستِ شیخِ طوسی، دلو بستم آبِ سقّاخونهتو خوردم، اگه مَستم توی صحنت، کَرم دیدم، صفا و مَروه هم دیدم بهشتی رو که میگفتن همینجا با چشمام دیدم من نمیتونم، یه روز هم بیتو بمونم دوسِت دارم، دوسِت دارم... رضاجانم، رضاجانم، رضاجانم، رضاجانم... دستِ خالی اومدن از من، نظر با تو کولهبارِ عاشقی با من، سفر با تو من و آه و غم و زاری، من و این اشکای جاری گرفتارِ تواَم آقا، چه خوبه این گرفتاری من خوشم با تو، مگیر از من تماشاتو رضاجانم، رضاجانم، رضاجانم، رضاجانم... دل زدن به جادهها با من، هدف با تو کربلامو که علی داده، نجف با تو رسیدم با دعای تو، بازم پایینِ پای تو نمیره یک دَم از یادم، غروب کربلای تو تو، رفیقم باش، نَرَم از پیش تو ای کاش حسینجانم، حسینجانم، حسینجانم، حسین جانم