تا در حرم تو سر نهادم صدجا
حاج جواد حیدریپسندیدن1
بازدید100+
تا در حرم تو سر نهادم صدجا محکم شده است اعتقادم صدجا حیف است بگویم که سه جامیایی وقتی که رسیدهای به دادم صدجا رفتم به پناه شاه با بار گناه بی آنکه قسم دهم مرا داد پناه یک ذره گناه من نیاورد به رو لا حول و لا قوة الا باالله تا که گرفتار بلا میشوم غرق غم و غصه و ابتلا میشوم با همه امید پا میشوم عازم مشهدالرضا میشوم جز تو کسی نیست مرا در جهان ای حرمت ملجأ درماندگان مادرم از کودکیم یاد داد تا گره کور به کارت فتاد زود برو از در بابالجواد بگو رضا تو را به جان جواد رانده شدم از همه راهم بده آمدم ای شاه پناهم بده تا قدمم به صحن ایوان رسید مور به درگاه سلیمان رسید بهتر از آنچه خواستم آن رسید به پیشواز عبد سلطان رسید شاه در این ملک رفیق گداست کنار هر زائر او یک رضاست خوشا که دردی به طبیبی رسد از حرم شاه نصیبی رسد بیکس و تنها به حبیبی رسد خوشا غریبی به غریبی رسد نه به غلط گفتهام این نارواست نیست غریب آن که پناهش رضاست پناه این ملک ید سرمدت ضامن ایران کرم بیحدت امنترین جای جهان مشهدت گنبد آهنین ما گنبدت چه ترسی از دشمن خناس ماست پرچم این ملک به دست رضاست دست تو بر هفت فلک قائمه است با تو نبرد دهر بیواهمه است بگو به خصم این یقین همه است شاه در ایران پسر فاطمه است زیر لوای این حرم زیستیم بندهی کس جز رضا نیستیم ما همه رعیت و رضا شهریار ما همه بنده و رضا کردگار ما همه بیقرار و ما را قرار ما همه مهمان و رضا سفرهدار او که کرم داشت به مهمان خود رفت به مهمانی و مسموم شد