تا حسین آمد به بالین پسر
حاج منصور ارضیپسندیدن2
بازدید800+
تا حسین آمد به بالین پسر ناله ی وا غربتا زد از جگر آن جلال وجه رب العالمین خم شد از داغ علی روی زمین از یم خون اكبرش در بر گرفت در برش یعنی گل پرپر گرفت ارباً اربا تا كه اكبر را بدید قامت سرو حسینی هم خمید آن چنانی كه در آغوشش گرفت گوییا داغ علی هوشش گرفت رخ به رخ، سینه به سینه، لب به لب جان یكی بر لب یكی با ذكر رب زینب آمد با نوای مادری كرد آرام دلش را یاوری