بگو حسین که این زنگ خانه زهراست

بگو حسین که این زنگ خانه‌ی زهراست
بگو حسین که این اسم، اسمِ خاصِ خداست

بگو حسین که اسمش عجیب شیرین است
بگو حسین که قندِ مکرر لب‌هاست

فقط به یک نفر آن هم حسین گفتم چشم
من اختیار دلم دست سیّد‌الشهداست

به شکر اینکه به ما اذن نوکری داده
تمام عمر اگر سجده‌اش کنیم سزاست

من از حسین به غیر خودش نمی‌خواهم
ز یار غیر خودش خواستن خطاست

آهای نوکرِ آقا مراقب خود باش
که در مسیر تو صدجور بازیِ دنیاست

اگر حسین تو را رد کند زبانم لال
پناهگاه تو از این به بعد کیست؟ کجاست؟

هزار سال به عرش است پرچم این شاه
هزار قرن دگر نیز پرچمش بالاست

به روز حشر که مردم فراری‌اند از هم
همه به دور حسینیم صحنه‌اش زیباست

برای کربُبلا ثبت‌نام در روضه است
بگو حسین قلم دست حضرت آقاست

میان آن همه زخم و میان آن همه خون
هنوز بر نِیِ زیبایی رُخَت ای داد 

صبر کن تا نقل این مطلب کنم
من که باشم صحبت از زینب کنم

عقل آدم مات این نور جَلیست
گفتن از زینب فقط کار علیست

یک علی در قامت زهراست 
این شاه‌بیت شعر عاشوراست

فاتح اعجوبه‌ی بی‌ذوالفقار
جوشنش صبر است و شمشیرش وقار

عالِم هر علم بی‌آموزگار
مثل او هرگز نبیند روزگار

سرنوشت جنگ را تغییر داد
مشت محکم خورد از او اِبن زیاد

چند روزی هست حالش دَرهم است
باز هم زینب گرفتار غم است

پیش نجمه پیش لیلا و رباب
از خودش دارد گلایه بی‌حساب

نیست از پیکار او را توشه‌ای
با پسرهایش نشسته گوشه‌ای

گفت شاها راهشان را سد مکن
جانِ زینب این دوتا را رد مکن

گرچه ناقابل برای زینب‌اند
این دوتا سرمایه‌های زینب‌اند

جان بِکَن دنبال جانان می‌روم
بعد از این‌ها خود به میدان می‌روم

کاش می‌شد شمر خنجر می‌کشید
حنجر این دوتا پسر را می‌بُرید

تا بمانی تو کنار خواهرت
این همه سرها به قربان سرت

این دوتا باشند اذیت می‌شوم
بعد از این اسباب زحمت می‌شوم