به کسی اسیر بودم که ورا ندیده بودم

به کسی اسیر بودم که ورا ندیده بودم
چو دو چشم‌ خود‌ گشودم‌ به‌‌خدا قسم‌ تو بودی

نه به روزگار بودم نه، حقیر و خوار بودم
تو مرا عزیز کردی تو به عزّتم فزودی

چه غمم تمام عالم نکنند اعتنایم
به همین دلم بُود خوش که تو رو به من نمودی

چه در انجمن بگویم که تواَم نگفته باشی
لب من به هرچه می‌خورد تو ترانه می‌سرودی

به تو سرفراز گشتم، زِ تو آبرو گرفتم
که سر مرا از اول به قدوم خویش سودی