به کام خلق نشاطی که میدهد رطبش

به کام خلق نشاطی که میدهد رطبش 
هزار سال دگر هم نمی رود طربش 

طبابتی ست برای طبیب ما که هنوز 
نرفته هیچ مریضی به جانب مطبش 

ز فیض ریخته دستش چو عمر،کوتاه است 
کسی که نیست بلند آه آه نیمه شبش 

من انتقام دلم را ز هجر میگیرم 
شبی که لب بگذارم برآستان لبش 

اگر نسوخت دلم پا به پای او هر شب 
خودم به دست خودم صبح میکنم ادبش 

برای من سحر وصل عید قربان است 
شب وصال نمردم اگر یکی طلبش 

به خیل گوشه نشینان فراق را دادند 
همیشه خیر ببیند مسببش، سببش 

به وقت بردن نامش به سجده می افتم 
نگار ما به خداوند میرسد نسبش 

دلش به ما عجمی زادگان بود مایل 
اگرچه دلبر ما را نوشته اند عربش 

خدا کند که تقرب از آنطرف باشد 
به جای صد قدمم راضی ام به یک وجبش 

" ز بخت خفته ملولم ، بود که بیداری ... " 
دعا کند همه را باز در نماز شبش 

***