به چشات حسرت دریا مونده بود

به چشات حسرتِ دریا مونده بود
داغ تو رو دلِ زهرا مونده بود
قربون چندتا تارِ موهات حسین
که لا انگشتای شمر جا مونده بود

شمر و اون دار و دسته‌هاش 
ریختن تو قتلگاه داداش 
من چطور آروم بگیرم 
گفتی دلواپسم نباش 

داداشمو بی‌عباس گیر آوردنش
سَرو جدا کردن، باز هم می‌زدنش