به نجف آمدم زلال شدم

به نجف آمدم زلال شدم
راهی جاده ی کمال شدم

جلد گنبد شدم کبوتر وار
مونس هر شکسته بال شدم

از لبانم قصیده می‌جوشید
تا رسیدم به صحن لال شدم

به ضریحش دخیل می بستم
پس از آن غرق شور و حال شدم

در جمال خدا نمای علی 
نشئه ی ذات ذوالجلال شدم

من کجا و حریم شاه نجف
که چنین لایق وصال شدم

رو سیاهم ولی اذان گفتم
وارث لکنت بلال شدم

با خود این بیت را که می‌خواندم 
مست جام علی و ال شدم

که علی دست قادر ازلیست
خلقت ما سوی بدست علیست

گوش دل باز کن که جان شنوی
آنچه نشنیدنیست ان شنوی

سر هر موی تو زبان بشود
وصف او را به هر زبان شنوی

روی این خاک پاک بنشینی
نغمه هایی از آسمان شنوی

راهی وادی السلام شوی
مثل قاصی حدیث جان شنوی

دل هر ذره را که بشکافی
از دل دره ها اذان شنوی

اشهد ان مرتضی حیدر
از سرا پای این جهان شنوی

وصف مولای مهربانی را 
از لب صاحب الزمان شنوی

باید این بیت آسمانی را
از دهان فرشتگان شنوی

که علی دست قادر ازلیست
خلقت ماسوی بدست علیست

کعبه ام شد جمال دلجویش
قبله ی من خم دو ابرویش

لحظه لحظه نسیمی از جنت
می‌کشاند دل مرا سویش

چه شبی بهتر از شب گیسوش
و چه صبحیست بهتر از رویش

دژ خیبر به گریه افتاده ست
از تماشای زور بازویش

پنج پیغمبر اولوالعزمند
رهگذران هر شب کویش

آن خداوند عادلی که علی 
هست میزان ترین ترازویش

خواست تا در دل سحرگاهان 
که شوم این چنین سنا گویش

که علی دست قادر ازلیست
خلقت ما سوی به دست علیست

امشب افتاده ام به راه فقط
توشه ام چیست اشک و آه فقط

کار امثال من در این دنیا
اشتباه است اشتباه فقط

امشب آورده ام محضر او
کول باری پر از گناه فقط

آخرین چاره ی گدایان چیست
نظر لطف پادشاه فقط

آی مولا تو را نمی‌فهمند
درد خود را بگو به چاه فقط

روی دوش سقیفه جا مانده
بار پرونده ای سیاه فقط

از شب و روز تو خبر دارند
چشم خورشید و چشم ماه فقط

شعر تنها برای این خوب است
که بگوییم گاه گاه فقط

که علی دست قادر ازلیست
خلقت ما سوی به دست علیست