به نبی ثمری به علی پسری

به نبی ثمری به علی پسری
تو به پیکرِ فاطمه بال و پری

تو به شامِ سیاه دلم سحری
تو فقط به اشاره دلم ببری

که تو آخرِ جود و کَرَم، حسنی

یا حسن مولا ...

به قشنگیِ تو احدی نبوَد
به شجاعتِ تو اسدی نبوَد

و به جز نفست مددی نبوَد
تو بتاب، قمر، عددی نبوَد

که تو آخرِ جود و کَرَم، حسنی

یا حسن مولا ...

نرسد احدی به نجابتِ تو
به فصاحتِ لهجه و صولت تو

به متانت و هیبت و شوکت تو
به قداست و عزت و غیرت تو

که تو آخرِ جود و کَرَم، حسنی

یا حسن مولا ...

تو خدای کرم شهِ محترمی
تو غریبِ مدینه و بی‌حرمی

تو امامِ منی و تو سرورمی
تو حساب و کتاب و تو محشرمی

تویی شاهِ من و منم آدمِ تو
و پناهِ من آن دژِ محکم تو

و خجالتِ من نده این‌همه تو
که فزون بوَد از سر من کم تو

تو تمامِ قشنگی هر غزلی
و تو کوهِ نمک ولی از عسلی

تو شبیه خدا و علی ازلی
تو همیشه بمانی و لم یزلی

زِ تو مستم و هی دمِ هو بزنم
چه نیاز که لب به سبو بزنم

نکند که به غیرِ تو رو بزنم
نه که رو بزنم، سرِ او بزنم

یا حسن مولا ...

تو کریمی و بنده گدا شده‌ام
به هوای تو سر به هوا شده‌ام

من اسیرِ بلای شما شده‌ام
تو رها بکنی که فنا شده‌ام

زِ جمالِ تو قَلَّ بیانِ همه
ز کمال تو کَلَّ لسانِ همه

بوِد از سرِ خان تو نانِ همه
بنما تو دعایی به جان همه

یا حسن مولا ...