به تازه کردن اندوه من می آیند، آه

به تازه کردن اندوه من می‌آیند، آه
مسافران که هر از گاه می‌رسند از راه

نمانده است تو را هیچ یاد یار و دیار
نمانده است مرا هیچ غیر آه ونگاه

نشسته است به راهت هزار چشم سپید
تو دل به راه ندادی هزار سال سیاه

من آه می‌کشم و باز بیشتر شده است
مه زمین و دم آسمان و هاله‌ی ماه

حساب روز و شب و سال و ماه دستم نیست
تو خود به یاد بیاور قرار خود را گاه

گمان مبر که دمی بی تو زنده خواهم ماند
به عزّت و شرف لا اله الّا الله

هزار سال گذشته ز رفتن لیلی
هنوز مردم صحرا نشین سیه پوشند