بلند مرتبه شاهی

بلند مرتبه شاهی از صدر زین افتاد 
 تا بر زمین افتاد، از خیمه زد به میدان 
ابن الحسن رجز خوان
مرثیه شد حماسی با رزم این نوجوان
وارث شمشیرِ دو دم به لشگر زد 
بی سپر به لشکر زد 
بَه چه تیغ بُرانی، چه میدانی
لا افارقُ عَمی به لب داره میره 
با غضب داره میره 
لَلعجب چه طوفانی، چه جولانی 
جانم عبد الله یابنَ کریم الله