برسد سلام کبوتران حرم به بام تو یاحسن

برسد سلام کبوتران حرم به بام تو یاحسن
بخورند دانه کبوتران حرم به نام تو یاحسن
ببرند فیض، سخنوران همه از کلام تو یاحسن
بدمد به میّت و جان دهد به دمی غلام تو یاحسن

نه مراست قدرت آن‌که دم زنم از مقام تو یاحسن

به لقب عزیزی و مجتبی؛ به صفت کریمی و مهربان
به نسب اصیلی و هاشمی؛ به شرف، فراتر از آسمان
به جمال، صورت احمدی؛ به کلام، احمد خوش‌بیان
به کمال، جلوه‌ی فاطمه؛ به جلال، هم علی زمان

و پر است از نفس خدا به‌خدا تمام تو یاحسن
نه مراست قدرت آن‌که دم زنم از مقام تو یاحسن

تو که‌‌ای که‌ای که پس از علی شده جبرئیل ملازمت
تو چه کعبه‌ای که حسین هم شده در طواف تو محرمت
تو چه آسمان پر‌اختری که شده‌است نجمه منجّمت
و نسیم دلکش کربلا شده عطر گیسوی قاسمت

برسد به مردم کربلا همه‌دم سلام تو یاحسن
نه مراست قدرت آن‌که دم زنم از مقام تو یاحسن

تو ز نور فاطمه مشتقی؛ نشود حریف تو هاله‌ای
تو وصی علم علی شدی؛ تو تمام فقه و رساله‌ای
تو به رزم خود بنیان‌کن همه نوع فرقه‌ی ضاله‌ای
تو به صلح خویش، قیام کن که تو اصلحی که تو صالحی

که حسین تیغ قیام را کشد از نیام تو یاحسن
نه مراست قدرت آن‌که دم زنم از مقام تو یاحسن

تو عجب همای سعادتی که نشسته بر چمن ای حسن
به حدیث حسن تو می‌دمد گل احسن الحسن ای حسن
دل سنگ نرم تو می‌شود که تو واکنی دهن ای حسن
پدرم مرید علی شد و تو شدی مراد من ای حسن

نپریده مرغ خیال کس به قد مرام تو یاحسن
نه مراست قدرت آن‌که دم زنم از مقام تو یاحسن