برسانند اگر تربت دلداران را

برسانند اگر تربت دلداران را
در می‌آرَند ز هر دلهُره بیماران را

همه‌ی سرمایه‌ی یک اهل کِرامت کرَم هست
احتیاجی به دِرَم نیست کرَم‌داران را

یوسف آن است که از تخت تنزّل نکند 
بارها گر بفرستند خریداران را

در بهشت تو چرا حرف جهنّم بزنیم؟!
قلم عفو بگیرید گنَهکاران را

سر که گرم است پِیِ کار تو، دل هم‌ گرم است
باز دلگرمِ تو کردند سر یاران را

کورتر کن گره‌ام را، نکند باز کنی
وا مکن از سر خود، جمع گرفتاران را

گریه تا هست حرام است نماز باران
چه خیالی‌ست بگیرند اگر باران را

حسین، آرام جانم...