بر خوان غم چو عالمیان را صلا زدند

بر خوانِ غم چو عالمیان را صلا زدند
اول صلا به سلسله‌ی انبیا زدند

نوبت به اولیا چو رسید، آسمان تپید
زان ضربتی که بر سر شیر خدا زدند

(آن در که جبرئیلِ امین بود محرمش)۲
اهلِ ستم به پهلوی خیرالنسا زدند

بس آتشی ز اَخگَرِ الماس ریزه‌ها
افروختند و در جگرِ مجتبی زندند

وانگه سُرادقی که مَلَک محرمش نبود
کندند از مدینه و در کربلا زدند

پس ضربتی که زان جگرِ مصطفی درید
بر حلقِ تشنه‌ی خلفِ مرتضی زدند

****
(غریب گیر اوردنت)۲
به قتلگاه کشوندنت
با هرچی می‌شد زدنت
حسینِ من

(سه ساعته برادرم تو گوداله)

****
اهلِ حرم دریده گریبان، گشوده موی
فریاد بر درِ حرمِ کبریا زدند

آن دم فلک بر آتشِ غیرت سپند شد
کز خوفِ خصم در حرم افغان بلند شد

عمه جانم، عمه جانم، عمه جانِ قد کمانم...