بر خوان غم چو عالمیان را صَلا زدنند

شعر پایانی 
بر خوان غم چو عالمیان را صَلا زدنند 

اول صَلا به سلسله ی انبیا زدنند 
نوبت به اولیا چو رسید آسمان تپید 

زان ضربتی كه بر سر شیر خدا زدنند 
آن در كه جبرئیل امین بود مَحرمش 

اهل ستم به پهلوی خیرالنسا زدنند 
بس آتشی ز اَخگر الماس ریزه ها 

افروختند و در جگر مجتبی زدند 
وانگه سُرادِغی كه مَلك مَحرمش نبود 

كَندند از مدینه و در كربلا زدند 
پس ضربتی كز آن جگر مصطفی دَرید 

بر حلق تشنه ی خَلَف مرتضی زدنند 
اهل حرم دریده گریبان گشوده مو 

فریاد بر درِ حرم كبریا زدنند 
پس با زبان پُر گله آن بضعه الرسول 

رو بر مدینه كرد كه یا ایها الرسول 
این كشته ی فتاده به هامون حسین توست 

این صید دست و پا زده در خون حسین توست 
این نخلِ تر كز آتش جانسوز تشنگی 

دود از زمین رسانده به گردون حسین توست 
این خشك لب فتاده ی دور از لب فرات 

كز خون او زمین شده جیحون حسین توست 
این شاه كم سپاه كه با خیل اشك و آه 

خرگاه زین جهان زده بیرون حسین توست 
پس روی در بقیع به زهرا خطاب كرد 

وحش چه زمین و مرغ هوا را كباب كرد 
ای مونس شكسته دلان حال ما ببین 

ما را غریب و بی كَس و بی آشنا ببین 
تن های كشتگان همه بر خاك و خون نگر 

سرهای سروران همه بر نیزه ها ببین