بخواب ای مُهر طومارم علی جان

بخواب ای مُهر طومارم علی جان 
بخواب ای طفل سردارم علی جان 

تو ای باب الحوائج كن نگاهم 
به غم كردی گرفتارم علی جان 

زدی روی دستم پرپر 
مرا حیران كردی اصغر 

مزن خنده بر من دیگر 
چه سازم با، گلویی كه، شده پاره 

ز بعد تو، شود مادر، چه بیچاره 
وای علی جان، علی جان، علی جان 

چه كرده تیر دشمن با سر تو 
گره خورده میان پیكر تو 

صدای خس خس زخم گلویت 
شراره زد به قلب مادر تو 

دو چشمم از غم دریا شد 
گلویت چون غنچه وا شد 

فقط ذكرم واویلا شد 
پرستویم، برو باید، رها باشی 

نشد قسمت، برای من، عصا باشی 
وای علی جان، علی جان، علی جان 

می خواستم بزرگ شوی محشری شوی 
تا چند سال بعد علی اكبری شوی 

می خواستم كه قد بكشی مثل دیگران 
شاید عصای پیریِ یك مادری شوی 

لحظه به لحظه رنگ تو تغییر می كند 
چیزی نمانده است كه نیلوفری شوی 

مثل دو تكه چوب لبت را به هم نزن 
اسباب خجلتم جلوی دیگری شوی 

بد مادری برای تو بودم كه می روی؟ 
.... 

من خود به دل خاك سپردم بدنش را 
یادم نرود گریه و ناخن زدنش را 

آن تیر كه زد حرمله ی خیر ندیده 
نگذاشت ببینم به زبان آمدنش را