باید برای شوق وصال از وطن گذشت
حاج جواد حیدریپسندیدن1
بازدید64
باید برای شوق وصال از وطن گذشت از برق چشم‌های اویس قرن گذشت پروانه‌وار از طلب سوختن نوشت حرف کریم شد، قلمم یا حسن نوشت من هم یکی ز جمع گدایان این درم دستش به کم نمی‌رود آقای باکرم رود کرامت حسنی بحر می‌شود بی حب او شراب عسل زهر می‌شود در حشر سهم دشمن او قهر می‌شود هم‌لقمه با جذامی این شهر می‌شود بیخود به نام خویش کرم را سند نزن هرگز به سینه احدی دست رد نزد یک عمر با سپاه ستم در نبرد بود دریای اشک، آتش غم، کوه درد بود لوتی‌منش بگویم اگر، مردِ مرد بود دلواپس غذای سگ کوچه‌گرد بود در اصل گرچه حضرت رازق خود خداست روزی‌رسان نعمتمان شخص مجتباست شرح شجاعتش دل من را شکار کرد دشمن که دید هیبت او را، فرار کرد کاری که کرد، روز احد، ذوالفقار کرد تیغ حسن میانه جمل شاهکار کرد کوبید فتنه را به زمین، آن‌چنان حسن فریاد زد امیر عرب، گفت: جان حسن! رخت عطای اوست چه خوش بر تن حسن حبل‌المتین ماست نخ پیرهن حسن شیرین شده‌ست کام من از گفتن حسن گریه‌کن حسینم و سینه‌زن حسن طوری غمش نشاند، جهان را کباب کرد ما را حسن برای حسین انتخاب کرد آتش فشان به دشت و دمن گرفت بال مرا حرارت این سوختن گرفت این دل عجیب حال و هوای وطن گرفت ویزای اربعین گدا را حسن گرفت این نور، عشق با لمعاتی پرفروغ شد دور حسین با حسنی‌ها شلوغ شد کربلا روضه پاره‌جگری می‌چسبد کربلا آمده‌ام خرج حسنم کرد حسین هرگز برای سفره ما رزق کم نخواست هرگز برای شعر غمش محتشم نخواست هرگز کتل، کتیبه، شمایل، علم نخواست زهرا حرم نداشت، حسن هم حرم نخواست تکریم والدین به ما یاد داده است او مادری‌ترین پسر خانواده است این غم کجا برم که کسی باورش نبود ای کاش مثل جعده زنی همسرش نبود زهر جواهری به دل مضطرش نبود قاتل به غیر حادثه مادرش نبود