بانوی ایران حضرت عشقه

بانوی ایران، حضرت عشقه
زندگی دوباره‌ی ماه دمشقه

نگاهم تو صحنت، به گنبدت افتاد
ضریحت شبیه، به پنجره فولاد

همیشه عشق تو، تو سینه می‌مونه
برامون قم مثل، مدینه می‌مونه

کریمه‌ی آل‌عبایی، جون و دل مایی
عالم می‌دونن که زینبِ امام رضایی

یا معصومه جان، معصومه جان...

شفیعه‌ی ما، تویی تو محشر
زائر هر روزه‌ی قم موسی‌ابن‌جعفر

دخیله دستام به، پَر چادر تو
بهشتیه هر کی، بشه زائر تو

گدای کوی تو، تموم افلاکن
هزار تا مجتهد، تو صحن تو خاکن

ای عشق شاه خراسان، ای خواهر سلطان
بیمه‌ی تو و امام رضاست کشور ایران

کریمه‌ی آل‌عبایی، جون و دل مایی
عالم می‌دونن که زینبِ امام رضایی

از روز اول، دل مبتلا بود
رزق مُحرمِ همه دست شما بود

هوای شهر قم، مثل کاظمینه
زیارت‌نامتون، فقط یا حسینه

منو دیوونگی، منو شور و مستی
مثل بی‌بی زینب، اباالفضلی هستی

دشمن در خواب و خیاله، این فرض محاله
پاشون برسه مرقد زینب و سه‌ساله

یا معصومه جان، معصومه جان...

اگر که روزِ، محشری باشه
تخته خیالش هر کسی حیدری باشه

اگر حیدر شاهه، همیشه نوکر باش
غلام حیدر نه، غلام قنبر باش

گذشتیم از جنّت، نجف رویامونه
چی بهتر از اینکه، علی مولامونه

هستم از هست علیه، دل مست علیه
سر تا سر دنیا به‌خدا دست علیه