با تو عمو تا دم آخر من همراهم

با تو عمو تا دم آخر من همراهم ...
آمده ام تا ز تو اذن میدان خواهم ...
بهر رزم نمایانم ، من سوی میدانم می شوم عازم ...
شوقی در سر من باشد ...
خون حسن باشد در رگ قاسم ...
تا نشود فدا برنگردم ز میدان ...
قاسم تو فدایت عموجان ، عمو جان ...
دوره شده مرکب قاسم آه و فریاد ...
عاقبت از ضربه ی نیزه بر خاک افتاد ...
وای وای حجله به پا گشته است ...
در وسط دشت است پیکر قاسم ...
وای وای از رخ گلگون و پهلوی پر خون و از سر قاسم ...
ناله ی او که پیچیده در این بیابان ...
قاسم تو فدایت عموجان ، عمو جان ...
جان عمو بر روی خاک صحرا هستی ...
شکسته سینه ات ، شبیه زهرا هستی ...
وای وای به این قد و بالا ...
قاسم من حالا شد علی اکبر ...
خورده دست که بر مویت ...
قصه ی پهلویت ، روضه ی مادر ...
صورت قاسمش را گرفته به دامان ...
قاسم تو فدایت عمو جان ، عمو جان ...
به نام نامی شیر جمل ، به نام حسن ...
قیام کرده شجاعت به احترام حسن ...
رسیده پرتو نوری ز اوج بام حسن ...
کشیده باده ی خود را به سمت جام حسن ...
در این پیاله شرافت به جوش می آید ...
صدای غیرت قاسم به گوش می آید ...
زره به پیکر ابن الکرم عبایش شد ...
طنین سبز حسن جان نوای نایش شد ...
خروش رزم علی بانگ ربنایش شد ...
بلای ازرق شامی و بچه هایش شد ...
دوباره زنده نموده است یاد حیدر را ...
به هفت ضربه بهم ریخت هفت پیکر را ...
جانم حسن ، جانم حسن ...
ای جان جانانم حسن ...
ای بهتر از جانم حسن ...
به ما روا حاجات ما ...
یاری نما رهبر ما ...
ما را رسان به شهدا ...
ما را رسان به کربلا ...
ابی عبدالله ...
زاده ی زهرا ...
یکه و تنها ...
در صف اعداء ...
ظهر عاشورا ...
یا ابالفضل ...