این هم از جنس آسمانی هاست

این هم از جنس آسمانی هاست 
حیدری از عشیره ی زهراست 

یاكریم است و با كریمان است 
رود نه، بركه نه، خودش دریاست 

خونِ خیبرگشا به رگهایش 
او كه هست از نژاد شیر خداست 

با جوانان هاشمی بوده 
آخرین درس خوانده ی سقاست 

می نویسد عمو و بر لبِ او 
وقت خواندن فقط فقط باباست 

مجتبی زاده ای شبیه حسن 
شَرَفُ الشَمس سیدالشهداست 

عطری از كوی فاطمه دارد 
نفسش بوی فاطمه دارد 

كوه آرامشی اگر دارد 
آتشی هم به زیر سر دارد 

موج سر می زند به صخره چه باك 
دل به دریا زدن خطر دارد 

پسر مجتباست می دانم 
بچه ی شیر هم جگر دارد 

همه رفتند، او فقط مانده 
حال تنهاست یك نفر دارد 

آن هم آن سو میان گودالی 
لشگری را به دور و بر دارد 

آرزو داشت بال و پر بشود 
دست خود را رها كند بدود 

جگرش بی شكیب می سوزد 
نفسش با لهیب می سوزد 

می وزد باد گرم صحرا و 
روی خشكش عجیب می سوزد 

بین جمع سپاه سیرابی 
یك نفر، یك غریب می سوزد 

دست بردار از دلم عمه 
كه تنم عنقریب می سوزد 

روی آن شیب گرم می بینی 
روی شَیبُ الخَضیب می سوزد 

سینه اش را ندیدی از زخمِ 
نوك تیری مهیب می سوزد 

چشم بلبل كه خیره بر گُل شد 
ناگهان دست عمه اش شُل شد