این ماه ربیع است که دل برده به یغما

این ماهِ ربیع است که دل برده به یغما
یا مِهرِ وصال است و به جان داده تجلا

روزش همه رخشنده‌تر از چهره‌یِ یوسف
شب‌هاش معطرتر از زُلفِ زلیخا 

پیچیده در امواجِ فضا نغمه‌یِ مریم
جوشیده زِ اَنفاسِ جهان مُعجِزِ عیسیٰ

هرجا نگرم بارقه‌ها در شجرِ طور
هرسو شنوم زمزمه‌ها از لبِ موسیٰ

با ناز نسیم آید از دامنِ گلشن
یا بویِ بهشت است که پیچیده به دنیا 

گیتی همه دَم خُرَم، گویی دلِ احمد
عالَم همه‌جا روشن چون دیده‌یِ زهرا

در محفلِ یکرنگی، هر اَبیَض و اَسوَد
با رایَتِ یکتایی، هر اَصفَر و حَمرا 

گردیده سماوات به گِردِ کره‌یِ خاک 
یا خاک زَنَد پهلو بر گنبدِ خَضرا

خورشید نماز آرَد بر خاکِ مدینه 
زیرا که در آن جلوه‌گر آمد مَهِ طاها 

بگذاشته از صُلبِ شکافنده‌یِ دانش 
استادِ اساتیدِ دو گیتی به جهان پا 

توحیدِ مُجَسَم، وَلی‌ُاللهِ مُعَظَم 
سرمایه‌یِ عترت، خَلَفِ سیدِ بَطحا

مصداقِ جمالِ ازلی، حضرتِ صادق 
میزانِ ترازویِ عمل، حجتِ یکتا 

پا تا به سر آیینه‌یِ رخسارِ محمّد 
سر تا به قدم، مَظهَرِ الله تَعالیٰ 

هستی همه در دستش چون مومِ کفِ دست 
عالَم همه بر پایش چون خاکِ کفِ پا

ناری که بر ابراهیم گردید گلستان 
بر شیعه‌یِ وی آمد بَرداً وَ سَلاما 

آیت زِ رُخَش تافته مشعل مشعل 
دانش زِ لبش ریخته دریا دریا 

در خطِ تَوَلایَش یک رَه همه عالَم 
در موجِ تَجَلایَش یک پارچه عُقبا 

افتد به تَنِ مدعیان لرزه هَماره 
یک لحظه هِشام ار بگشاید لبِ خود را

عیسیٰ که کُنَد زنده تنی را، عجبی نیست
بس‌که مُرده‌‌یِ جان کز نَفَسِ او شده احیا

با لِیله‌یِ میلادِ پیمبر شده توأم 
میلادِ همایونِ امامِ ششمِ ما

او منجیِ انسان‌ها از جَهلِ مُرَکَب
این زنده‌کُنِ جان‌ها با نُطقِ دل‌آرا

افراشته او در همه‌جا رایَتِ توحید 
افروخته این بر همگان مشعلِ تقوا

او مَظهَرِ الله تَعالیٰ وَ تَقَدَس 
این مُظهِرِ الله تَقَدَس وَ تَعالیٰ 

از مکتبِ او، فیضِ الهی شده جاری
با منطقِ این امرِ رسالت شده اجرا

او منجیِ عالَم شد و این هادیِ آدم 
او خُلقِ عظیم آمد و این آیَتِ عُظمیٰ 

او با لبِ گویا کلماتش همه مُصحَف
این آمده سر تا به قدم مُصحَفِ گویا 

از طلعتِ او کشورِ جان گشته مُنَوَر
در پرتوِ این خانه‌یِ دل گشته مُصَفا