این آبها كه ریخت

این آبها كه ریخت، فدای سرت كه ریخت 
اصلا فدای امّ بنین مادرت، كه ریخت 

گفته خدا دو بال برایت بیاورند 
در آسمان علقمه، بال و پرت كه ریخت 

اثبات شد به من كه تو سقای عالمی 
بر خاك، قطره قطره ی چشم ترت كه ریخت 

طفلان از اینكه مشك به دست تو داده اند 
شرمنده اند، بازوی آب آورت كه ریخت 

گفتم خدا به خیر كند قامت تو را 
این قوم غیض كرده به روی سرت كه ریخت 

وقت نزول این بدن نا مرتّبت 
مانند آب ریخت دلم؛ پیكرت كه ریخت 

معلوم شد عمود شتابش زیاد بود 
بر روی شانه های بلندت سرت كه ریخت 

اما هنوز دست تو را بوسه می زنم 
این آب ها كه ریخت فدای سرت كه ریخت 

ناگهان بازوی آب آور تو می ریزد 
مشك می ریزد و چشم تر تو می ریزد 

گیرم امروز ببندم به سرت پارچه ای 
صبح فردا روی نیزه سر تو می ریزد 

چون اختران عشق ز هر سو به نیزه شد 
دانی چگونه آن سر مه رو به نیزه شد ؟ 

از بس عمیق بود شكاف عمود كین 
تنها سری بُوَد كه ز پهلو ، به نیزه شد