ایران ای سرای امید! بر بامت، سپیده دمید

ایران ای سرای امید! بر بامت، سپیده دمید
بنگر کزین راه پر خون، خورشیدی خجسته رسید

اگرچه دل‌ها پر خون است
شکوه عزّت، افزون است
سپیده‌ی ما گلگون است؛ وای گلگون است
که دست دشمن در خون است

جان منی ای وطن مطهّر؛ وطن شریف، وطن مطهّر
داری برکت به مدد زهرا؛ به مدد حق، به مدد حیدر

ای حرم آل پیمبر
ای کشور ساقی کوثر
تویی خاک پاک شهیدان
مردان تو، لشکر فاتح خیبر

ایران ای حریم رضا! غرقی در شمیم رضا
هستی تو هستی ما در دستان کریم رضا

تویی بهشت پهناور
به نور اللهُ‌اکبر
مدد گرفتی از مولا، جان از مولا
به شور ذکر یاحیدر

آیینه‌ی نور به دم حسینی؛ زیر سایه‌ی علم حسینی
همسایه‌ای با تربت حسین‌ و صحن وسیع حرم‌حسینی

آیینه‌ی نور خدایی
تو خانه‌ی اهل ولایی
آغشته به عطر شهیدی
ادامه‌ی دائم نهضت کرب‌وبلایی

با این جان ناقابلم، بی‌تاب ابوفاضلم
دستم به دامنت آقا! کاری کن برای دلم
 
تو رعد و برق طوفانی
تو آیه‌های قرآنی
تو پای قولت می‌مانی؛ تو می‌مانی
تو درد من را می‌دانی
 
یار ولی خدا، ابوفاضل؛ تویی خدای وفا، ابوفاضل
مجنون تو شد همه‌عوالم ای لیلای دلم! آقا ابوفاضل
 
دریای کرم، یااباالفضل
امیر حرم، یااابالفضل
کاری کن همیشه بماند
سایه‌ی بلند علم به سرم، یااباالفضل