ای میهِمان خوش آمدی به کنج ویرانه

ای میهِمان خوش آمدی به کنج ویرانه
بنما نظر به اشک این یتیم دردانه
با دستم شانه می‌زنم به موی تو، به موی تو
بوسم چو عمه صورت و گلوی تو، گلوی تو
بابای مهربان، امشب پیشم بمان
یا ابتا حسین، یا ابتا حسین
***
جا ماندم مهربان پدر شبی ز قافله
بیابان بود و پای من شده پر آبله
به نیزه خون چکیده از گلوی تو، گلوی تو
بر عمه تازیانه زد عدوی تو، عدوی تو
مهمان یک شبم، جانم شد بر لبم
مهمان یک‌ شبم، مدیون زینبم
***
خورشید من چه سر زده که چون شفق هستی؟
بر سر تو چه آمده که بی رمق هستی؟
ای ماه پر فروقم از نظر مرو، نظر مرو
حالا که آمدی پدر دگر مرو، دگر مرو
از غمت مهربان، عمه شد قد کمان
بابا مهربان، امشب پیشم بمان
یا ابتا حسین، یا ابتا حسین
***
گیسو نمانده تا زنی سر مرا شانه
چه می‌شود مرا بری به جانب خانه؟
با من بگو چه کس بریده این گلوی تو؟
کی پنجه زد عزیز من به روی تو، به روی تو
ای تو هلال نو، از پیش من مرو
یا ابتا حسین، یا ابتا حسین