ای مهربان من، روح و روان من
حاج جواد حیدریپسندیدن2
بازدید300+
ای مهربان من، روح و روان من دردت به جان من، الغوث الامان یا صاحب‌الزمان خاکت اگرچه نیست به هیچ آستان شبیه اما برای ماست به هفت‌آسمان شبیه حتی نوادگان تو صاحب‌حرم شدند اما مزار توست به بی‌وارثان شبیه باری تو نیز بی‌حرمی مثل مادر پس در مدینه‌است عیان و نهان شبیه ضد هم‌اند غربت و موطن ولی چرا نزد تو است این دو به هم توامان شبیه با سفره کرامت بی‌انتهای تو هرگز نبوده گستره‌ای در جهان شبیه خیل گرسنگان در خانه‌ات حسن از لطف تو شدند به کروبیان شبیه از هر کجا که رد شده‌ای سبزه بردمید یعنی عبور توست به آب روان شبیه گیسو و ابروان تو دل برده‌اند، آه این‌گونه می‌شوند کمند و کمان شبیه لبخند گاه‌گاه تو بعد از گریستن بی‌شک حکایتی است به رنگین‌کمان شبیه جز تو که ضربه تو جمل را دو نیم کرد هرگز نشد کسی به علیِ جوان شبیه دفع فتنه رسالت اولاد فاطمه است پس در جمل شدی به علی ناگهان شبیه فرق حسین با تو فقط یاست، یا حسن در باطنید مثل هم و در عیان شبیه فرقی اگر که بین حسین و تو دیده‌ایم فرق اقامه است و اذان، آن‌چنان شبیه فرق حسین با تو که در جنگ و صلح نیست این جنگ و صلح بوده به هم بی‌گمان شبیه آن دم که یاس شد به گل ارغوان شبیه بغضی که در گلوست به یک استخوان شبیه زخمت اگرچه تازه از اثر زهر بوده‌است درد تو شد به غصه یاری بی‌نشان شبیه در روضه‌ات نیاز به هیچ استعاره نیست دیگر به گوش مادر تو گوشواره نیست