ای سینه‌ی شکسته دلان نینوای تو

ای سینه‌ی شکسته‌دلان نینوای تو 
لبریز نینوای وجود از نوای تو 

جانِ حسین و نَجلِ حسن، عشق زینبین
آغوشِ گرمِ حضرت عباس جای تو

قرآن پاره پاره‌ی پاشیده بر زمین
گلبوسه‌ی عمو به همه آیه‌های تو

سرتاسر وجود تو مثل حسن، حسن
خُلق تو، خوی تو، سخن تو، صدای تو

تو قاسمی که شخص حسن خوانده قاسمت
قسمت شود جَحیم و جنان در رضای تو

یک باغ لاله و نفس سیزده بهار
ای ماه چهارده شده محو لقای تو

تو بر حسین مثل علی اکبر، او حسن
تو سوختی به پای وی و او به پای تو

ریحانه‌ی رسول که جانِ جهان فداش
رو کرد بر تو گفت که جانم فدای تو

شب بود و عشق‌بازیِ تو با نماز شب
می‌برد دل ز یوسفِ زهرا دعای تو

قبر تو در قبور بنی‌هاشم است لیک
در قلب ما بنا شده صحن و سرای تو

داماد حجله‌گاه شهادت که زخم‌هاش
شد جامه‌ی زفاف به قد رسای تو

با ا... روا بود که به یاد عروسی‌ات
گردد عروسیِ همه، بزم عزای تو

داماد را ندیده کسی زیر سُمِ اسب
ای چشمِ اسب‌ها همه گریان برای تو

پیراهن تو بود زره، سینه‌ات سپر
جوشن شدند بر تنِ تو زخم‌های تو

بر روی دست‌های عمو دست و پا زدی
انگار بود دستِ عمو کربلای تو

*****

ای عمو یک‌دَم بدار از جنگ دست
زیر سُمِ مرکب اعضایم شکست 


*****

پس ز جان پیکرش از لطف در آغوش کشید
رو به سوی حرم آورد و به فریاد آمد

کاِی عروس حسن از بخت شکایت ننما
حجله‌ی حُسن بیارای که داماد آمد