ای سوار قد بلند پهلوون

ای سوار قد بلند پهلوون 
ای رسیده شونه‌هات به آسمان

لاله‌ی باغ کدوم قبیله‌ای؟
ماه پیشونی قشنگ مهربون

تو که دستات گره‌ها وا می‌کنه
خوشگلیت یوسف و رسوا می‌کنه

وقتی دشمنا تو رو دوره کنن
نبض شمشیر تو غوغا می‌کنه

چشم تو ماه و به سو‌سو می‌آره
قامت سرو و به زانو می‌آره

طرح رنگین کمون و توو صورتت
طاق اون کمون ابرو می‌آره

چتوو شجاعت و وفا تو اوّلی
نمی‌دونم پسر کدوم یلی

شیر پاک مادرت حلالته
این همه نشونه داری از علی

مهربونی و محبّت می‌کنی
بچّه شیری و قیامت می‌کنی

شکر و قند می‌ریزه از لب تو
وقتی با رقیّه صحبت می‌کنی

ابروات تیغه و شمشیر می‌زنه
غضب نگات چه دشمن شکنه

أبی عبدالله بهت می‌گه داداش:
حلقه‌ی چشم تو محراب منه

می‌گه یوسف که: جمالم و می‌دم
یا سلیمون می‌گه: مالم و می‌دم

وقتی پای دیدنت وسط می‌آد
جبرئیلم می‌گه: بالم و می‌دم

(یا اباالفضل یا اباالفضل 
عمو عبّاس عمو)۲