ای سمت نوکریت شرف و عزت و فخر همه

یا حسین یا حسین...

ای سِمَت نوکریت شرف و عزّت و فخر همه
ای به تمنّای غمت به لب اهلِ وِلا زمزمه

ذاکر و مداح توأم نظری ای پسر فاطمه
گرچه تو را نوکر ناقابلم، نوکریت داده صفا بر دلم

ارباب حسین...

در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا
سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت

یا اباعبدالله الحسین ما همه بنده تو مولایی 
الله و محمّد و با علی در تو نموده تجلایی
 
ارباب حسین...

(حسین آرام جانم، حسین روح و روانم)۲

شب میلاد تو، میلاد به هم می‌ریزد 
این جهان علی آباد به هم می‌ریزد 

خیره بر بازوی شاگرد خودش با بوسه 
اشک می‌ریزد و استاد به هم می‌ریزد

شب قبل از تو حسینِ تو، شب بعد از تو 
سرِ بازوی تو سجاد، به هم می‌ریزد

چه نیازی‌ست بپوشی زِرِه و جنگ کنی
به تماشای تو صیّاد به هم می‌ریزد 

مثل این رود که از دست تو موجی شده است 
کار هرکس به تو افتاد، به هم می‌ریزد

چون که بُرقَع بگشاید، دلِ آب، آب شود 
زلف آشفته کند، باد به هم می‌ریزد 

سین که شد حرف نهایی و حروف عباس
از حسودیش به سین، صاد به هم می‌ریزد

حسین حسین حسین...