ای خدا غریب شهر سامرا

ای خدا غریب شهر سامرام
داره می‌سوزه تموم دست‌و‌پام
نداره جونی دیگه بال‌و‌پرم
نفسام‌بریده‌می‌باره‌چشام

نانجیبا دلمو آزردن
چی به‌روز دل‌من‌آوردن
یاد عمه زینبم افتادم
تا منو به مجلس مِی‌بردن

وای حسین من , وای حسین من(۲)

منو جا دادن توی خرابه‌ها
خندیدن به غربتم تو کوچه‌ها
ولی دردِ من غمای جدمه
شهر سامرا کجا شام‌بلا

وایِ من به عمه‌هام خندیدن
دورِ نیزه‌ها چقدر رقصیدن
شنیدم که نانجیبا حتی
معجرا رو ازحرم دزدیدن

وای‌حسین‌من , وای‌حسین‌من

نَفَسی نمونده دیگه به تنم
ای خدا آتیش گرفته گُلشنم
با لبای تشنه یاد اون تن
غرقِ خون و بی‌سر و بی‌کفنم

پیکری که توی‌گودال افتاد
زیر دست‌و‌پاو جنجال افتاد
جلوی چشمای‌عمه زینب
با لبای تشنه بی‌حال افتاد

وای‌حسین‌من , وای‌حسین من(۲)

تهِ گودال پیکر افتاده
تنِ شاهی بی‌سر افتاده
بالای تلّ‌خواهر افتاده
در دل خیمه دختر افتاده

وای‌حسین‌‌من , وای‌حسین‌من(۲)