ای تکیه‌گاه علی، تکیه به دیوار نکن

ای تکیه‌گاه علی، تکیه به دیوار نکن
با این بازوی کبود، جان علی، کار نکن

(خانومم، به رفتن اصرار نکن)۲

جلو چشم حسنت گریه نکن، گریه نکن
برا داغ محسنت گریه نکن، گریه نکن

نود و پنج روزه که دلم می‌سوزه، صدای خنده‌ی زهرا نمی‌آد 
نود و پنج روزه که دلم می‌سوزه، دستای شکسته بالا نمی‌آد 
نود و پنج روزه که دلم می‌سوزه، محسنم دیگه به دنیا نمی‌آد 

(ویلی، ویلی علی المظلوم)۴

جون به لب شد حیدر از حرفای روی لبت
جون به لب شد حیدر از زخم‌های روی لبت

دفنّی بِالَیل آه وصیّتِ هر شبت
خانومم دق می‌کنه زینبت

روضه‌ای به پا می‌شه گریه نکن، گریه نکن
زخم سینه وا می‌شه گریه نکن، گریه نکن

نود و پنج روزه که دلم می‌سوزه، 
خاک غربت روی چادرت نشست
نود و پنج روزه که دلم می‌سوزه
نمی‌گی چی شد که گوشواره شکست؟
نودو پنج روزه که دلم می‌سوزه
روی صورت تو مونده جای دست

(ویلی، ویلی علی المظلوم)۴

دوختی یک پیرهن برا بی کفن کربلا
می‌مونه عریان تنش زیر سمّ مرکبا

(ای وای از تشنه لب کربلا)۲

شب آخری بیا گریه کنیم، گریه کنیم
برا داغ کربلا گریه کنیم، گریه کنیم

نود و پنج روزه که دلم می‌سوزه
باز دوباره این آتیش به پا می‌شه
نود و پنج روزه که دلم می‌سوزه
میخ در خنجر کربلا می‌شه
نود و پنج روزه که دلم می‌سوزه پسرت راهی کربلا می‌شه

(ویلی، ویلی علی الحسین)۲