ای امید دل بی‌تاب همه رعیت‌ها!

ای امید دل بی‌تاب همه رعیت‌ها!
چشم ما پر شده از اشک، پر از حسرت‌ها

تو حواست به من نوکر بی‌لایق هست
دست من را تو گرفتی وسط غفلت‌ها

بارها مرحمتت شامل حالم شده است
بارها داده‌ام آقا به تو من زحمت‌ها

تا نیایی گره از کار بشر وا نشود
همگان منتظرت، امّت‌ها، دولت‌ها

تو بیا تا که به زیر قدم فاطمی‌ات
بشکند سیطره‌ی کلّ ابرقدرت‌ها

پسر مادری هستی که به مسجد فرمود
بارها جمله‌ی «هیهات مِنَ الذِّلَّت»ها

مادرت دست ز دامان امامش نکشید
گرچه زخمی شده در کوچه‌ی بی‌غیرت‌ها

میخ در روضه‌ی پر دردسر انشاء می‌کرد
فاطمه سوخت، یک شهر تماشا می‌کرد